دختران پرسپولیسی

مردمی که سرتاسر فصل بری تماشای بازی های تیمشان به استادیوم نمی روند، برای داربی های مساوی و نتایج از پیش تعیین شده کل کل می کنند. اگر شور فوتبالی داشتند که همواره از تیمشان حمایت میکردند. فوتبالی که فقط مواقع داربی و بازی های حساس به یادشان بیاید، فقط برای سرگرمی است. نام هوادار نهادن به این مردم مبالغه است. شور فوتبالی شان را از دست داده اند و خودشان متوجه این موضوع نیستند. فوتبال ایران دیگر رونق سالهای گذشته خود را ندارد. دیگر خبری از فوتبالیست های یاقی، تیترهای پرسر و صدا، مدیران دلسوز، مربیان کاردان، هواداران اصیل و فوتبال واقعی نیست.

بازی های پرسپولیس و استقلال هم مانند گذشته نیست. سخت است گذشته این فوتبال را دیده باشی و بعد به تماشای روزهای افولش بنشینی. نام پرسپولیس به خانه بازگشت...درست زمانی که این فوتبال برایم بی معنی شده بود! مانند نوشدارویی بعد از مرگ سهراب که اگر هرگز نمی رسید تحمل این وضعیت راحت تر میشد.

سخن کوتاه میشود. ما علاقه ای به این داربی ها و این بازی ها و این تیم ها نداریم. برای ما روزهای خوب تنها مانند خاطره های ماندگار باقی می مانند. با فوتبال شما و پرسپولیس شما خداحافظی می کنیم. این تیم را دست خودتان میسپاریم. ذوقش را کنید. ای مردمی که عشق جام گرفتن هستید... همین علی دایی اگر برای شما جام نمی گرفت الان شعارهای "حیا کن...رها کن" نثارش می کردید. عزتش تنها به جامی بند است!!

برای شمایی که علی کریمی را نمیشناسد، نمی نویسم. شما که به بردهای پیاپی تیمتان خوش هستید چه کار به بغض های اسطوره دارید؟ اصلا برایتان اهمیتی هم ندارد. بهتر است با اسطوره های کاغذی خود خوش باشید. شما که شادی تان در گرو یک جام طلایی بی ارزش است، لیاقت نام این اسطوره ها را ندارید. به بهای اشک بزرگان پرسپولیس جام به دست می آورند. این تیم نابود شده است. نهایت پرسپولیس همانجاییست که علی دایی برایتان بت می شود... علی دایی که بعد گل زدن تیمش راه آهن به پرسپولیس، جلوی چشم شما هواداران از شادی به هوا پرید... چقدر فراموشکارید، چقدر زود یادتان می رود با کدام شربت به خواب رفته اید...!!!!

به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقی ،

به صد دفتر نشاید گفت شرح درد مشتاقی